Figuur 1: de waterverdeling van de aarde

Als al het water in de atmosfeer in één keer naar beneden zou vallen, zou de zeespiegel met 2,5 cm stijgen.

Stel je voor dat alle berggletsjers over de hele wereld gesmolten zouden zijn. Dan stijgt de zeespiegel hierdoor zo’n 35 centimeter. AIs ook de Groenlandse ijskap – die 20 keer zoveel massa heeft als alle berggletsjers bij elkaar – zou smelten, stijgt de zeespiegel nog eens 7 meter. Zou ten slotte ook de ijskap van Antarctica smelten – die weer acht keer zo groot is als de Groenlandse ijskap – dan komt daar nog eens 56 meter bij. In totaal zal de zeespiegel dan dus ruim 60 meter stijgen. [1].

De gemiddelde diepte van de oceanen op aarde is ongeveer 3.900 tot 4.000 meter (4 kilometer), waarbij de Grote Oceaan gemiddeld iets dieper is (rond de 4.000-4.270 meter) dan de Atlantische Oceaan (ongeveer 3.900 meter) en de Indische Oceaan (rond de 3.960 meter), met de Marianentrog als diepste punt (meer dan 11 km).

De gemiddelde hoogte van het landoppervlak op Aarde ligt rond de 840 meter boven zeeniveau; andere bronnen geven een iets lagere schatting van ongeveer 700 meter, terwijl de gemiddelde diepte van de oceaanbodem veel groter is, rond de 3.500 tot 3.700 meter. Het hoogste punt is de Mount Everest (ca. 8.844 m), het laagste punt is de Dode Zee (ca. -410 m).

De ruim 60 meter zeespiegelstijging hiervoor genoemd is dus totaal onvoldoende om de hele aarde onder water te zetten, met nog vijftien el [2] daarboven (Genesis 7:20). We missen dus heel wat water.

Misschien ligt de oplossing in de “kolken der grote waterdiepte (Genesis 7:11).

Ringwoodiet

Ringwoodiet is een zeldzaam, diepblauw mineraal, een hogedrukvorm van olivijn, dat in de overgangszone van de aardmantel (410-660 km diep) wordt gevonden en bekend staat om zijn vermogen om water (in de vorm van hydroxylgroepen) in zijn structuur op te slaan, wat suggereert dat er enorme hoeveelheden water diep in de aarde aanwezig zijn. Het werd voor het eerst ontdekt in een meteoriet en is vernoemd naar geochemicus Ted Ringwood. Belangrijke kenmerken: Samenstelling & Structuur: Het is een magnesiumsilicaat ((Mg₂SiO₄) met een spinelstructuur, gevormd uit olivijn onder extreme druk. 

Wateropslag: Ringwoodiet kan watermoleculen opsplitsen en de hydroxyl (OH^_) groep absorberen, waardoor het een sponsachtige rol speelt in de diepe watercyclus van de aarde.  Locatie: Hoewel het zeldzaam is, wordt het vermoedelijk in grote hoeveelheden in de overgangszone van de mantel gevonden, waar het een sleutelrol speelt in de aardse dynamiek.  Ontdekking: Eerst voorspeld door Ringwood en later ontdekt in meteorieten (zoals de Tenham-meteoriet), en soms ook in diamanten uit de diepe mantel, wat de aanwezigheid ervan bewijst.  Naamgeving: Vernoemd naar de Australische geochemicus Alfred “Ted” Ringwood (1930-1993).

Wat het betekent voor de aarde: Het bestaan van ringwoodiet bewijst dat een aanzienlijk deel van het water van de aarde zich niet aan het oppervlak bevindt, maar diep in de mantel is opgeslagen.  Dit mineraal helpt wetenschappers te begrijpen hoe water in de diepe Aarde circuleert, getransporteerd door tektonische platen en later vrijkomend via magma.

Waar blijft het proton (H⁺) van het gesplitste watermolecuul? 

Protonringwoodiet verwijst naar gehydrateerd ringwoodiet, een mineraal dat onder hoge druk in de overgangszone van de aardmantel ontstaat en aanzienlijke hoeveelheden water opslaat als hydroxylgroepen (OH) in de kristalstructuur. Dit heeft invloed op seismische golven en de eigenschappen van de mantel, waarbij protonen (H+) een sleutelrol spelen in de wateropname (hydratatie via kationische vacatures) en -geleiding. Dit wordt bestudeerd met technieken zoals Raman-spectroscopie en moleculaire dynamica.

Wat is ringwoodiet?

Een hogedrukvorm van olivijn, het belangrijkste mineraal in de aardmantel.

Het heeft een spinelstructuur en kan veel meer water (als OH-) vasthouden dan olivijn.

De rol van protonen (H+):

Hydratatie: Water komt de structuur van ringwoodiet binnen door lege ruimtes (kationische vacatures) te bezetten waar normaal gesproken ionen zoals magnesium (Mg) of ijzer (Fe) zouden zitten, waardoor OH-groepen worden gevormd.

Geleiding: Deze protonen kunnen zich door de structuur bewegen (geleiden) en zo de elektrische eigenschappen beïnvloeden.

Verstoring: Onder extreme druk kunnen protonen verstoord raken, wat de eigenschappen van het mineraal beïnvloedt.

Waarom is het belangrijk?

Waterreservoir: Het is een belangrijke wateropslagplaats diep in de aarde (overgangszone).

Eigenschappen van de mantel: Het watergehalte (OH-) en het ijzergehalte beïnvloeden de snelheid van seismische golven, waardoor het cruciaal is voor het begrijpen van de dynamiek en samenstelling van de mantel.

Hoe het wordt bestudeerd:

Wetenschappers gebruiken hogedrukexperimenten (zoals diamant-aambeeldcellen) en Raman-spectroscopie om de structuur en het gedrag ervan te observeren.

Moleculaire dynamica-simulaties op basis van eerste principes (ab initio) helpen bij het modelleren van protongedrag en wateropname.

Een onderzoek van een christelijke fysicus naar plaattectoniet

Samenvatting

“Dit document, “Een christelijke natuurkundige onderzoekt de zondvloed van Noach en platentektoniek” van Steven Ball, Ph.D., onderzoekt de relatie tussen het Bijbelse verhaal van de zondvloed van Noach en het moderne wetenschappelijke begrip van platentektoniek en geologie. Hieronder volgen de belangrijkste punten:

Inleiding: De auteur accepteert het Bijbelse verhaal van de zondvloed van Noach als waar, maar erkent ook de geldigheid van de moderne wetenschap, inclusief geologisch bewijs van de aardgeschiedenis en platentektoniek. Hij streeft ernaar de Bijbelse waarheid te verzoenen met wetenschappelijke bevindingen.

Leren van de aardse geschiedenis: De geologische kenmerken van de aarde, zoals gesteentelagen, fossielen en sedimentafzettingen, bieden een betrouwbaar verslag van haar geschiedenis. Deze gegevens onthullen enorme tijdsperioden en dynamische processen, waaronder platentektoniek.

Platentektoniek: De theorie van platentektoniek verklaart de beweging van de aardkorst over miljoenen jaren als gevolg van convectieve krachten in de mantel. Het bewijsmateriaal omvat continentale drift, spreiding van de oceaanbodem, magnetische polarisatie van gesteenten, aardbevingen en vulkanische activiteit, en bergvorming.

Reactie van de christelijke gemeenschap: Veel christenen hebben moeite om het wetenschappelijke bewijs voor de 4,6 miljard jaar oude geschiedenis van de aarde te verenigen met een letterlijke interpretatie van de Bijbel, met name het geloof in een jonge aarde en een wereldwijde zondvloed. Deze weerstand kan de erkenning van Gods plan in de fysieke wereld belemmeren.

De zondvloed van Noach: Het document stelt dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor een recente wereldwijde zondvloed. Archeologisch en geologisch bewijs ondersteunt daarentegen het voorkomen van massale lokale overstromingen in het Midden-Oosten, zoals de overstroming van het Tigris-Eufraatbekken of de Zwarte Zee-ramp. De auteur suggereert dat het Bijbelse verhaal van de zondvloed van Noach mogelijk een regionale gebeurtenis beschrijft in plaats van een wereldwijde catastrofe.

Problemen met de “vloedgeologie”: De “vloedgeologie”-beweging, die de geologische kenmerken van de aarde toeschrijft aan een wereldwijde zondvloed, mist wetenschappelijke onderbouwing. Bewijs uit sedimentlagen, fossielen, bergformaties en de geografische verspreiding van levensvormen spreekt het idee van een recente wereldwijde zondvloed tegen.

Schriftelijke interpretatie: Het document benadrukt het belang van het begrijpen van oude Hebreeuwse uitdrukkingen en de culturele context bij de interpretatie van de Bijbel. Het Hebreeuwse woord “erets” (aarde) kan land, grond of regio betekenen en impliceert niet noodzakelijkerwijs de hele wereld. De zondvloed verwees waarschijnlijk naar een massale regionale gebeurtenis die de bekende wereld van de oude Hebreeën trof.

Bijbelse en wetenschappelijke harmonie: De Bijbel en de wetenschap kunnen naast elkaar bestaan ​​zonder conflict. Het scheppingsverhaal in Genesis is poëtisch en symbolisch en benadrukt Gods opzettelijke ontwerp in plaats van een wetenschappelijke chronologie te geven. Verwijzingen naar “het uitspreiden van de aarde” en “het leggen van haar fundamenten” sluiten aan bij het moderne wetenschappelijke begrip van platentektoniek en de vorming van de aarde.

Conclusie: Het document pleit voor een evenwichtige benadering, waarbij christenen moderne wetenschappelijke bevindingen kunnen accepteren zonder hun geloof in gevaar te brengen. Het moedigt lezers aan om de waarheid te zoeken en zowel de Schrift als de wetenschap in hun juiste context te begrijpen.

De auteur concludeert dat de zondvloed van Noach waarschijnlijk een lokale gebeurtenis was en dat de theorie van de platentektoniek wordt ondersteund door uitgebreid wetenschappelijk bewijs. Zowel de Bijbel als de natuur onthullen waarheden over Gods schepping en zouden niet als tegenstrijdig moeten worden beschouwd.” [3].

Conclusie

Ringwoodiet ontstaat in de overgangszone van de aardmantel (410-660 km diep) uit olivijn onder immense druk. Het fungeert als een cruciaal mineraal voor wateropslag, dat enorme hoeveelheden water (H₂O) in zijn kristalstructuur kan vasthouden en een sleutelrol speelt in de diepwatercyclus van de aarde. Het beïnvloedt platentektoniek, vulkanisme en de algehele dynamiek van de planeet gedurende miljoenen jaren door de smelting van gesteente en de waterbeweging te beïnvloeden.

Eindnoten

[1] https://www.natuurkunde.nl/artikelen/3791/smeltende-gletsjers-stijgende-zeespiegel

[2]Een bijbelse el is een oude lengtemaat, ongeveer de afstand van de elleboog tot de vingertop, en varieerde meestal tussen ongeveer 44,5 cm (de ‘gewone’ el) en 52 cm (de ‘lange’ of ‘koninklijke’ el), afhankelijk van de context in de Bijbel. De gewone el (zes handbreedten) was ca. 44,5-45 cm, terwijl de lange el (zeven handbreedten) ongeveer 51,8-52,5 cm was en vaak gebruikt werd bij de bouw van de tempel.

[3] Hele artikel: https://www.letu.edu/academics/arts-and-sciences/files/plate-tectonics.pdf